Παρασκευή, 12 Μαρτίου 2010

Αχβαχχχχ ...

Με πιάσανε τα ΜΑΤ μια μέρα στην Αθηνα,
μακάρι να 'μουν για καφέ πιο περα, στη Ραφήνα,
κι αν θες και προς τη Βέροια να χάζευα τ' αρχαία,
τον τάφο εκει του Φίλιππα χωρις τα ΜΑΤ και ΜΕΑ,
να 'χα και 800 ευρώ, δεν ξέρω πού να πα να βρω,
να τράβαγα απο κει, για μια Χαλκιδική.
Τι να σου κάνω μάνα μου μαμώ τηνε φουτάνα μου,
ειν' η ζωή τατιάνα κι η μάνα τους πουτάνα.

Τι απεργία κάναμε, τι όμορφη πορεία,
φοβήθηκαν οι υπουργοί πίσω απ τη τζαμαρία,
και είπανε ενα μυστικό στην Κούλα, τη Μαρία,
οτι θα δώσουν αύξηση μισθού, το δυό χιλιάδες είκοσ'τρία.
Στ' αρχίδια μας ρε υπουργέ, εσυ θα χεις πεθάνει,
εμεις τι θ απογίνουμε, ρώτησα τον τσοπάνη,
και μου απάντησε "μικρέ τράβα μεσα στη στάνη
να δεις αν έρχομαι απο κει μαλάκα μαστρο Γιάννη".

Μιλάμε δάκρυ έχυσα πολύ,
δραματική πορεία, συγκίνηση και δάκρυα,
απ την Αστυνομία.

Ααα, ρε γαμωτο φίλε μου, δεν πάμε σε κανα νησί,
να πιούμε κανα ούζο, μεζε στη θάλασσα και γάβρο,
εδω, με έκαναν μαύρο.

Ρε τους μαλάκες είπαμε, να λέν και να ξελένε,
άλλα μας ειπαν κάποτε κι άλλα σήμερα  λένε.
Πού θα μου πάει όμως, μιά μερα θα γελάω,
με την κατάντια της Ελλάς και θα παραμιλάω,
και κει να δεις τι όμορφα θα είμαι μια χαρά,
άσχετα που το ρούχο μου γαμώτο μη γαμίσω,
θα δένει απο πίσω ....


Αφιερωμένο στην καθημερινή ελληνική τρέλλα.