Δευτέρα, 15 Φεβρουαρίου 2010

Ποντικοβαλεντάινς Ντέι. Ντέι ρε. Ντέι...

Toυ αγίου Βαλεντίνου ήταν λέει χτές
Χέστηκε ο ουρανός η γή κι ενας μπιντές
Σκατολόι γέμισε τη γής την πολυθρόφα
που έλεγε κι ο Όμηρος ρε κενωνία μπόφα
Και γέμισε ο τόπος καρδούλες και δωράκια
ηλίθια, γελοία χνουδάτα αρκουδάκια
και κάθε μεστωμένος και λάγνος εραστής
ένιωσε υποχρέωση να είναι συνεπής
και κάποια μαμακία να πάρει στην καλή του
προτού βρεθούνε μόνοι μέσα στην κάμαρή του

Τι κάνει ο δόλιος κόσμος μιά έστω για να ρίξει
στα σκοτεινά δρομάκια ή κρεβατιού σκεπάσματα
εκεί που απαγορεύεται ο κώλος σου να βήξει
μπας και γινούμε ρόμπες και τώρα στα γεράματα

Τώρα όμως πέρασε η μέρα της αγάπης
και πάλι μέρα μίσους του ποντικού εγείρεται
γι' αυτό η ευχή μου είναι πάντα κακός αράπης
εις των πολιτικών μας τον κώλο να διεγείρεται.

2 σχόλια:

  1. Μα ο αράπης θα τους αγαπάει τους πολιτικούς μας ;
    Εδω ειναι το θεμα, να υπάρχει και αίσθημα !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Απ΄το πολύ ντέι-ντέι μου'κανε κάτι σαν γαιδουράκοντέι και όχι ποντικοβαλεντάις!

    Εγραψες πάλι!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή