Τετάρτη, 18 Μαρτίου 2009

Ωδή εις την ευαισθησία των ποντικών

Εκαθάριζα κρεμμύδια ως τη νύχτα χθές αργά
και με πήρε ενα κλάμα που πονάνε τα μυαλά
η γειτόνισσα με είδε και εθλίβη σχετικώς
πίστεψε η μαλακισμένη ότι είμαι αισθαντικός
με χαιρέτισε με πάθος και χαμόγελο πλατύ
μες τα κοκκινά μου μάτια είχε ως φαίνεται χαθεί
μα ήτανε κλειστό το τζάμι και δεν άκουσε καλά
που της είπα "ρε καριόλα μου χεις πρήξει τ' απαυτά"
και συνέχισε γελώντας και κουνώντας μου το χέρι
κι εγω σκέφτηκα μια φόλα με αλάτι και πιπέρι
να την έβαζα να φάει και μετά να κοιμηθεί
κι οτι θελει εκει ας γινει βρε δεν πα να γαμηθει
Και ως έλεγε ο Νικόλας ο ανάρχας Άσιμος
θα ρθει μέρα που θα γίνει κι ο μαλάκας διάσημος
κι εξεκίνησα με στίχους για να φτάσω στην κορφή
διάσημος κι εγώ να γίνω σαν τον Θάνο Ασκητή

Δευτέρα, 16 Μαρτίου 2009

Νυχτοπερπατήματα ...

Απ του Φλεβάρη εικοσιοχτώ
δεν γράψαμε τα νέα,
στο μπλογκ ετούτο δω.

Απο του Μάρτη τις αρχές,
που νιώσαμε ωραία,
χαθήκαμε οι ποιητές.

Ομως αλήθεια τι τα θες,
τα ποιήματα να γράφεις,
αφου ολα ειναι σαν εχτές.

Τα ίδια και τα ίδια,
τι άλλο πια να πάθεις,
παντού αποκαϊδια.

Πήγα κι εγω τη βόλτα μου,
βραδάκι σ ενα πάρκο,
και ξέχασα την πόρτα μου.

Σκοτάδι ήτανε πυκνό,
σε μια γωνιά,
σ ενα στενό,

και κάτι μαλακό
που πάτησα γερά,
αργότερα κατάλαβα
πως ήτανε σκατό !

Βρωμώντας, βρίζοντας,
το σκύλο που τ' αμόλησε,
μαύρος ορίζοντας,
κακώς δεν πυροβόλησε,
οχι το μούργο,
μα τ αφεντικό του.

Αλλη φορά θα βάζω,
σακκούλες στα παπούτσια,
με λοκατζή να μοιάζω.

Ηθικόν δίδαγμα : Οποιος νύχτα περπατεί, λάσπες και σκατά πατεί.


Ρε Βρασίδαααααααα πού εισαι λέμε ;