Τετάρτη, 18 Μαρτίου 2009

Ωδή εις την ευαισθησία των ποντικών

Εκαθάριζα κρεμμύδια ως τη νύχτα χθές αργά
και με πήρε ενα κλάμα που πονάνε τα μυαλά
η γειτόνισσα με είδε και εθλίβη σχετικώς
πίστεψε η μαλακισμένη ότι είμαι αισθαντικός
με χαιρέτισε με πάθος και χαμόγελο πλατύ
μες τα κοκκινά μου μάτια είχε ως φαίνεται χαθεί
μα ήτανε κλειστό το τζάμι και δεν άκουσε καλά
που της είπα "ρε καριόλα μου χεις πρήξει τ' απαυτά"
και συνέχισε γελώντας και κουνώντας μου το χέρι
κι εγω σκέφτηκα μια φόλα με αλάτι και πιπέρι
να την έβαζα να φάει και μετά να κοιμηθεί
κι οτι θελει εκει ας γινει βρε δεν πα να γαμηθει
Και ως έλεγε ο Νικόλας ο ανάρχας Άσιμος
θα ρθει μέρα που θα γίνει κι ο μαλάκας διάσημος
κι εξεκίνησα με στίχους για να φτάσω στην κορφή
διάσημος κι εγώ να γίνω σαν τον Θάνο Ασκητή

4 σχόλια:

  1. Κανε το ψυχικό μωρε!
    Ετσι θα οας στον Παράδεισο;
    Τι ψυχή θα παραδώσεις;

    Ανέραστη θα την αφήσεις να πάει στον Αδη;:)))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μες την νύχτα βρε Βρασίδα
    εκκαθάριζες κρεμμύδια
    μήπως έξηνες τα φρύδια
    και σε είδε η κορασίδα
    και ενόμιζε πως κάνεις
    το τσομπάνης βρε της στάνης??

    Καλό βράδυ και απονήρευτο.!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή