Δευτέρα, 16 Μαρτίου 2009

Νυχτοπερπατήματα ...

Απ του Φλεβάρη εικοσιοχτώ
δεν γράψαμε τα νέα,
στο μπλογκ ετούτο δω.

Απο του Μάρτη τις αρχές,
που νιώσαμε ωραία,
χαθήκαμε οι ποιητές.

Ομως αλήθεια τι τα θες,
τα ποιήματα να γράφεις,
αφου ολα ειναι σαν εχτές.

Τα ίδια και τα ίδια,
τι άλλο πια να πάθεις,
παντού αποκαϊδια.

Πήγα κι εγω τη βόλτα μου,
βραδάκι σ ενα πάρκο,
και ξέχασα την πόρτα μου.

Σκοτάδι ήτανε πυκνό,
σε μια γωνιά,
σ ενα στενό,

και κάτι μαλακό
που πάτησα γερά,
αργότερα κατάλαβα
πως ήτανε σκατό !

Βρωμώντας, βρίζοντας,
το σκύλο που τ' αμόλησε,
μαύρος ορίζοντας,
κακώς δεν πυροβόλησε,
οχι το μούργο,
μα τ αφεντικό του.

Αλλη φορά θα βάζω,
σακκούλες στα παπούτσια,
με λοκατζή να μοιάζω.

Ηθικόν δίδαγμα : Οποιος νύχτα περπατεί, λάσπες και σκατά πατεί.


Ρε Βρασίδαααααααα πού εισαι λέμε ;

5 σχόλια:

  1. Προσυπογράφω το ηθικόν δίδαγμα:)
    Παντόφλα έπεσε; :)))))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Τι παντόφλα βρε Vad, μπουγάδα έπεσε λέμε να καθαρίσουνε τα παπούτσια ασε μπλιαχ βρώμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Χαχαχα!! τι τα θες τα πάρκα και συ νυχτιάτικα;;
    Πάλι καλά που δεν σε βρήκαν χειρότερα κακά!!
    Προσοχή!!!
    Σοφή παροιμία αυτή!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ρε Τζονι υπαρχουν και χειροτερα. Το σκατο να μην ητανε του σκυλου αλλα του ... αφεντικου του.

    Ποτανα κενωνια...

    ΑπάντησηΔιαγραφή